Intro

Soms weet je niet precies wanneer iets begint. Niet met een groot plan of een strak doel. Soms is er gewoon een gevoel dat niet meer weggaat.

Bij mij begon fotografie niet met een doel of een strategie. Ik begon omdat ik ervan hou. Ik hou van licht. Van compositie. Van styling. Ik hou van creëren. Dat heb ik altijd al gedaan.

Fotografie maakt me vrolijk. Het geeft me energie. Het begon met die drang om te maken. Om te zien. Om een beeld vast te leggen, voor altijd. Daar zit voor mij iets magisch in. Alsof de tijd even stilstaat.

Na de geboorte van mijn jongste zoon, Emir net geboren, met een zus van vijf en een broer van drie pakte ik mijn camera weer op. Euhmmm niet omdat het handig was. Niet omdat het logisch was. Maar omdat ik het wilde.

Tussen luiers, borstvoeding, gebroken nachten en alles wat "moest" twee banen, drie kinderen was fotograferen het enige dat me het gevoel gaf dat ik weer even kon ademen. Het gaf me energie. Echte energie. Ik weet het nog precies: het moment dat ik fotografeerde op een event. Het voelde zó magisch. Zó vrij. Ik kwam thuis vol adrenaline, bruisend, alsof ik weer mezelf was.

Wat toen nog klein was, groeide langzaam uit tot iets veel groters. Niet zonder twijfel. En al helemaal niet zonder huilend op de bank liggen van angst. En zeker niet zonder momenten waarop ik wilde stoppen.

Dit blog is de plek waar ik dat verhaal deel. Over mijn werk. Mijn bedrijf. Alles wat daarbij komt kijken. En af en toe ook over het leven eromheen de rompslomp. Want ja, inmiddels wonen er hier nu ook twee pubers en een hond in huis.