Ik zie het steeds weer gebeuren.

Ik zie het altijd weer gebeuren. Bij elke shoot.

Eerst verschijnt ze zoals ze denkt dat het hoort. Netjes. Gecontroleerd. De versie die weet hoe ze zich moet houden. Die haar schouders iets inhoudt. Die lacht op het juiste moment.

De vrouw die denkt dat ze het goed moet doen. Een houding die niemand stoort.

We beginnen rustig.

Met praten. Met landen. Met ademhalen.

En dan zonder dat ik er woorden aan geef gebeurt er iets. Iets heel moois.

Het is geen trucje. Geen pose. Geen moment dat ik kan afdwingen. Er breekt iets open ofzo.

Ze zakt in haar lijf. Haar adem wordt rustiger. De blik verandert. Haar energie vult de hele ruimte.

Dit moment laat zich niet haasten. Ik bedoel... het duurt even voordat dit gebeurt. Daarom neem ik alle tijd. Niet voor mooie plaatjes maar tot zij zichzelf durft te bewonen. Love it.

Tot ze niet meer speelt. Niet meer probeert. Maar er gewoon is.

Na de shoot hoor ik eigenlijk nooit alleen: “Fleur, Wat zijn de foto’s mooi.”

Ik hoor hele andere dingen.

“Ik voel mezelf anders.” “Ik neem meer ruimte in.” “Ik trek nu andere klanten aan.” “Ik durf mijn prijzen te verhogen.”

Niet omdat de foto’s zo perfect zijn. Maar omdat zij het nu ook ziet. En voelt. En draagt.

Die vrouw zat er al. Echt waar. Je bent haar al.

Ik zie haar meteen. Jij vaak nog niet.

Daarom fotografeer ik geen brave versies. Geen gepolijste ondernemersvrouwen. Geen veilige beelden die niemand raken.

Ik fotografeer lef. Sensualiteit. Aanwezigheid.

Vrouwen die buiten de lijnen kleuren. Die niet mooier willen lijken maar echter.

Dit is geen shoot voor wie een nieuw profielfotootje zoekt of zijn instagram wil opleuken. Dit is voor vrouwen die voelen dat ze klaar zijn met klein houden. Die weten dat hun aanwezigheid hun kracht is. En die bereid zijn om gezien te worden echt gezien.

Geen kiekjes. Geen maskers.

Echte foto’s. Dit is waar mijn vuurtje van aan gaat. Dit is mijn werk, mijn passie.